blóðugar hugsanir

Upprisan - tímabundin?

2006-10-28T11:54:00.000-07:00

Jæja, voðalega er ég löt við þetta, o sei sei.

Ekki mikið að frétta, þannig lagað. Ég fór reyndar á Selfoss á síðustu helgi með vinnufélögunum (dagvinnu-settinu) og var það var afskaplega skemmtilegt. Við kíktum nú aðeins í búðir áður en við fórum austur og það svona örlaði á því að fólk væri að versla. Höhömm... Ég keypti mér eitthvað af fötum, þar á meðal svartan kjól sem ég hafði séð í síðustu borgarferð. Mig langaði svakalega mikið í hann þá en þurfti að gera annað við peningana. Þegar ég svo sá að hann var ennþá til þá keypti ég hann án þess að hugsa mig tvisvar um.
Það var svo rennt á Selfoss á úttroðnum bíl (hann var troðinn fyrir, fjórar gellur í sama bíl, hugsið ykkur farangurinn) þar sem við gistum á Hótel Selfossi. Hótelið er svaka-flott og alveg til fyrirmyndar. Það var hugsað mjög vel um okkur alla helgina og maturinn var æði. Á heildina litið var helgin fullkomin. Nokkur atvik eru þó eftirminnilegri en önnur, t.d. þegar við stóðum fjórar í hring uppi á herbergi, blindfullar og sungum "Gleði, gleði, gleði..." og lásum svo upp úr nýja testamentinu (þ.e. guðlöstuðum...) á meðan ein sat á rúminu með leggina í kross og alveg að pissa á sig sökum hláturs. Já, svo dansaði ég líka berfætt heilt ball! Bara sparkaði af mér kúrekastígvélunum og sokkunum!

Góðar stundir með góðu fólki.

Já, og viljið þið trúa því að ég sá bara ALEINN hnakka á meðan ég var þarna!

Urg

2006-09-07T09:15:00.000-07:00

Það er hin mesta mæða að eiga ættingja. Sérstaklega þegar þeir eru eigingjarnir, frekir og þiggja, þiggja, þiggja án þess að gefa nokkuð til baka.

Ég er búin að reyna eftir mesta megni að halda friðinn, árum saman. Nú er svo komið að ég hreinlega get það ekki. Í stað þess að öskra, æpa og grenja hef ég ákveðið að láta mér nægja að væla svolítið og þegja.

Algjör þögn. Get ekki hitt hana, vil ekki sjá hana, vil ekki heyra það sem hún hefur að segja því ég veit að það verður bara sjálfhverft og ásakandi bull um að ég þurfi að þroskast, hún eigi ekki að þurfa að gera neitt fyrir mig og ég þurfi stundum að hugsa út í það að hún sé kannski upptekin og hvernig ég geti látið svona við hana þar sem við séum bara tvær.

Hún gleymir jafnóðum öllu sem ég geri fyrir hana og allt sem ég hef lagt á mig í gegnum tíðina til þess að gera henni lífið auðveldara virðist hafa gleymst líka. Það er líka gleymt og grafið allt tillitsleysið sem hún sýndi foreldrum sínum, já og mér.

Þegar mig vantar eitthvað er það heimtufrekja.

Djöfull þoli ég ekki að geta brynjað mig fyrir öllu og öllum nema henni. Eru það blóðböndin?

ÞÚ ELSKAR EKKI MEÐ PENINGUM!

Tapað/fundið

2006-07-31T07:27:00.000-07:00

Rauður vaxlitur hefur komist í réttar hendur.

Hæ

2006-07-09T20:03:00.000-07:00

Lífsmark.

Púlsinn rétt rúmlega 25 slög á mínútu.

Ég tóri.

Ég er búin að hugsa um það af og til síðastliðna viku að ég ætti kannski að kveikja á maskínunni, þó ekki væri nema til að gá hvort hún væri í lagi. Það er skref í rétta (?) átt því það hefur ekki hvarflað að mér í allnokkrar vikur að snerta kvikindið.

Þetta mjakast.

Ég verð komin úr körinni von bráðar.

Ég er búin að vera að skrifa á pappír, eins og var gert í gamla daga, þið vitið... pappír, hann er búinn til úr trjám. Aumingjans, vesalings trjálíkin bera hugmyndir sem ég vil endilega koma saman svo úr verði eitthvað annað en útkrafsaðir miðar. Til þess þarf ég að geta setið við maskínuna drjúga stund.

Ég dett stundum niður í það að hugsa ekki, svo fer ég að hugsa; langt síðan ég hugsaði síðast.

Djöfull.

Það er svo margt...

I got dem uglies...

2006-05-10T03:51:00.000-07:00

Ég er með ljótuna í dag... but anyway...

Hrikalega er óþægilegt að vinna með tregu fólki. Ég meina ekki endilega að það sé heimskt... bara tregt. Fólk sem getur aldrei drullast til þess að gera það sem það á að gera, þrátt fyrir tiltal, og sýnir aldrei metnað með því að gera kannski örlítið aukalega.

Það er nú svo að ég vinn á stað sem selur veitingar og þjónustu. Oftar en ekki kem ég þar sem viðskiptavinur þegar ég er ekki að vinna og þá þykir mér ægilega slæmt að fá skæting og leiðinleg tilsvör þegar ég bendi á það sem betur mætti fara (eins og t.d. ef mig langar meira í kalt kók en heitt). Þá stundina er ég viðskiptavinur, ekki starfsmaður, og ætti að fá sömu meðferð og aðrir.

Sumir mættu barasta taka sig saman í rassgatinu og rífa sig upp á andlitinu... eða eitthvað.

Innri röddin

2006-04-27T11:49:00.000-07:00

Hún er búin að æpa á mig í þrjá daga og í þrjá daga hef ég ekki hlustað. Maður hlustar jú ekki á svona bull, ha? Hvurslags endemis rugl og vitleysa væri það nú? Ég geri bara skyldu mína og ekkert með það neitt! Ég hef gert þetta margsinnis áður og aldrei hvarflað að mér að hætta við.

Andskotinn hafi það... svo gargaði hún svo hátt að ég varð að hlusta. Hjartað fór að slá hraðar og hnén fóru að skjálfa. Skynsemin og skylduræknin köfnuðu í fáránlegum tilfinningum sem brutust út og heltóku allan líkamann. Ég gat ekki fengið það af mér að gera þetta. Með klukkutíma fyrirvara hætti ég við.

Hvað er að mér? Ég geri ekki svona! Ég hlusta ekki á svona vitleysu. Ég tek því sem að höndum ber og drullast til að gera það sem ég á að gera! Hvernig gat ég hætt við...?

Ég er bara fegin að ég fékk stuðning frá einu manneskjunni sem skipti mig máli í þessu öllu. Ég var þá ekki ein um að hugsa svona.

Hún hafði þá bara rétt fyrir sér, þessi fáránlega innri rödd sem ég hef sjaldan eða aldrei hlustað á.

Ég var ekki velkomin og þetta var fyrir neðan mína virðingu.

Fjarvera

2006-04-15T08:34:00.000-07:00

Hæhó.

Ég er enn á lífi, bara í einhverri tölvulægð. Ég nenni ekki að kveikja á maskínunni jafnvel þó mér gefist tími til þess. Nú eru páskarnir og ég er að drukkna í vinnu og reyni að troða smááá djammi inn á milli.

Sjá'st bara síðar!

Hláturgas

2006-03-31T19:50:00.000-08:00

Úff, hvílíkur dagur.

Ég er búin að hlæja svo mikið að mig verkjar á ótrúlegustu staði. Ég held í alvöru að það sé mér barasta líkamlega ómögulegt að hlæja meira.

Þegar maður er búinn að hlæja svo mikið að maður hugsar með sér; "ó nei... mig langar ekki undir neinum kringumstæðum að hlæja meira, ellegar dey ég"! ... ja, þá er maður búinn að hlæja nóg í bili.

Trúbawhatnow?

2006-03-24T09:09:00.000-08:00

Sælinú.

Ég fór á kaffihús í gærkvöld til þess eins að hlusta á trúbador sem ég var viss um að yrði hræðilegur. Skrítið, no?

Manngreyið var svo miklu meira en hræðilegur! Hann var svo fruntalega hrikalegur að það varð dásemd ein! Ég hef ekki hlegið svona mikið í laaangan tíma og það verður nú ekki sagt um mig að ég sé ekki hláturmild svona venjulega (þrátt fyrir þunglyndisleg skrif þá er ég voðalegur sprelligosi dags daglega).

Ég veit að það á ekki að gera grín að svona fólki, fólki sem er kannski nokkrum samlokum frá því að vera heil lautarferð, en það eru takmörk fyrir því hvað maður getur setið lengi undir svona hryllingi án þess að missa sig. Maðurinn söng lag eftir lag eftir lag án þess að kunna textann eða kunna að skipta milli gítargripa svo vel væri. Textaþvælan ásamt óvenju mjóróma röddinni gerði þó útslagið. Ég skal skrifa inn nokkur gullkorn;

"Kallinn er með koffortið á bakinu."

"Því Lóa þarf að fara í fötin sín."

"Almost heaven, westnrinja..." og svo aðeins síðar í laginu "hmmbmm hehmmm older than a tee."

"Imagine theres no heaven, its icy if you try."

Nokkrar gloríurnar sem maðurinn gerði voru svo stórkostlegar að ég get ómögulega komið þeim í orð. Svona lagað ætti að vera til skemmtunar á geðdeildum landsins!

Ég passaði mig nú að láta manngreyið ekki sjá mig hlæja og það voru aðrir á staðnum sem kvöldust eins og ég. Það var þó afskaplega spaugilegt að sjá fólk koma inn af götunni, reka upp stór augu og horfa í kringum sig spyrjandi, greinilega að hugsa "bíddu... ha?" Einn spurði hvort þetta væri ekki örugglega falin myndavél eða eitthvað.

Ég er ógeðsleg og full mannvonsku, ég veit. En kommon... sumt er bara einfaldlega fyndið!

Asnalegt

2006-03-10T01:25:00.000-08:00

Afhverju þurfa allir að vera eins? Það er alveg merkilegt hvað fólk hefur mikla þörf fyrir að klæða sig eins og náunginn. Ég er kannski alveg hryllilega undarleg, en þegar ég sé konur í eins buxum á hverju götuhorni, þá bara langar mig ekkert í svoleiðis. Dö...

Ég keyrði á móti einstefnu í morgun. Það var eiginlega ófyrirgefanlegt því ég bjó við þessa götu og vissi alveg nákvæmlega að þarna var einstefna. Ég fékk þó allaveg alveg ofsalega sætt bros frá gömlum manni sem ég mætti.

Þetta er asnaleg færsla.

The End

2006-03-06T16:39:00.000-08:00

Ég sit ein, horfi á síðasta kertið brenna út og velti fyrir mér; eru þetta endalokin?

Te.

2006-03-05T07:15:00.000-08:00

Þegar ég húkti við eldhúsborðið í hádeginu, ein í öskrandi þögn þynnkunnar og var að reyna að næra mig eitthvað, þá rak ég augun í kassa af Melrose's tei. Af einskærum leiðindum og ömurlegheitum fór ég að lesa á kassann.

Directions: Place a Melrose's tea bag in a warmed teapot. Pour in boiling water. Infuse for 3-5 minutes. One Melrose's tea bag is sufficient for 2 cups of delicious tea.

Sjáum nú fyrir okkur manneskju eða aðra nokkuð vitiborna veru. Þessi vera sér tepoka og getur ekki ímyndað sér hvað á að gera við hann. Hvað gerir þessi vera? Jú, fyrir náð teframleiðandans getur þessi vera lesið sér til um það.

En bíðum nú við... hverjar eru fokkings líkurnar á því að sá sem ekki veit hvað á að gera við tepoka, kunni að lesa?!

Höfuð herðar eyru og nef, háls og nef.... nei bíddu...

2006-03-04T04:33:00.000-08:00

Ég var að koma frá HNE (háls- nef- og eyrnalækni). Djefulli gaman að byrja laugardaginn á því. Hann byrjaði á því að kíkja í eyru og eitthvað þvældist það fyrir honum hvað ég var járnuð (togaði bara í allt saman dóninn...) svo þegar hann er að fara að kíkja í kokið rekur hann augun í barmmerki sem ég er með á jakkanum mínum. Á því stendur "Pleasure or Pain".

Karlinn fer að flissa og spyr svo hvað þetta merki eigi að þýða. Ég tjái honum að það þýði sosem ekki mikið, vinkona mín hafi nælt þessu í mig og það bara dagað uppi (smá afsökun hmm...) og þá glottir hann meira og spyr hvort ég fíli BDSM.

HAHAHA! Fyrirgefðu sko! Djefulinn kemur honum það við?! Ég varð hálf-feimin (sem ég verð stundum svona í eigin persónu) og sagði voða skömmustulega neeiiiiiihhhh... Þá segir mannbjáninn;

"Já, já, það er sosem bara þitt val, getur ekkert gert að því hvað þú fílar" og glottir ægilega.

Annars kom það út úr skoðuninni að ég er með kvef í nefkoki (whut?), stækkun á kyrtlum við tunguna (whut?) snert af vélindabakflæði og skakkt miðnesi. Semsagt beisiklí í fokki. Einhverjar pillur fæ ég nú við þessu (tja ekki skakka miðnesinu samt) og þá á hljóðfærið að komast í toppstand. Hann sagði að ég þyrfti ekkert að hætta að drekka kaffi svo fremi sem ég væri ekki að borða mikil sætindi, sem ég geri ekki, svo ég fæ að halda yndislega kaffinu mínu!

Nú er deyfingin að fara úr og ég er öll aum í nebbanum.

Fyrir herlegheitin borgaði ég nærri því fimm þúsund krónur. Mér finnst að ég hefði átt að fá þetta frítt sökum þess að vera án efa áhugaverðasti sjúklingurinn hans í dag. Ekki nema hann spyrji allar konur hvort þær fíli BDSM.

Blarg

2006-03-03T15:54:00.000-08:00

Jæja nú er föstudagskvöld og ég komin í bómullarpilsið og ullarsokkana, svo nú skulum við pæla smá.

Fóbíur eru merkileg fyrirbæri. Held að mismunandi alvarlegar fóbíur og fælnir hrjái hvert einasta mannsbarn, hvort sem viðkomandi gerir sér grein fyrir því eður ei. Ég er svo mikið að reyna að vera í tengslum við sjálfa mig svo ég fór að hugsa út það sem ég hræðist og fælist. Mér datt strax tvennt í hug:

Naflar
Ég hata nafla og allt sem þeim við kemur. Ég vil ekki snerta annarra manna nafla og ég vil ekki að aðrir snerti minn. Ég get varla snert hann sjálf!
Ég held að þetta stafi af því að þegar ég var barn var ég með exem sem olli því að ég fékk sár í naflann og undir eyrnasneplana.

Hmm samt er ég heljárnuð um eyrun og hef samtals látið gera 15 göt. Er ekki með svo mörg samt, það gréri fyrir og ég lét gera aftur.

Gólf/pöddur
Ég get ekki sett föt á gólfið ef ég hef í hyggju að fara í þau aftur. Oh það fór um mig hrollur við tilhugsunina.
Þetta held ég að stafi af því að ég bjó í húsi þar sem allt var morandi af silfurskottum sem földu sig undir því sem var á gólfinu og skutust svo undan þegar það var tekið upp. Fyrir nokkrum árum bjó ég svo í íbúð sem barnaspítalinn útvegaði mér (á Leifsgötu að mig minnir) þar sem alllllskonar ógeðsleg skriðkvikindi bjuggu, auk mín. Við þetta rifjuðust upp óskemmtilegar stundir með silfurskottunum í denn og varð til þess að styrkja enn þessa gólffælni mína. Ég gæti bókstaflega lamast þegar ég sé skorkvikindi, eða köngulær!

Jahá. Það er örugglega fleira sem ég hræðist. Verð að hugsa málið.

Sveiattann!

2006-03-02T12:08:00.000-08:00

Jæja, það var keyrt á djefuls drusluna í dag.

Það mætti halda að bíllinn minn væri ekki nógu áberandi, ellllld-rauður, fólk keyrir í sífellu á hann og yfirleitt þegar hann er kyrrstæður! Ég fékk hland fyrir hjartað þegar ég kom niður stigann í tónlistarskólanum og mætti þar lögreglumanni í fullum skrúða sem sagði alvarlegri röddu: "Ég var einmitt að leita að þér..." Eins og ég væri ekki nógu veik á sálinni eftir píanótímann (blargmschmargmblarg!!!!) og svo þetta í ofan á lag! Það er þá þriðja beyglan á afturhlutann á innan við 6 mánuðum. Ég er löngu hætt að geta læst skottinu og með þessu áframhaldi hætti ég að geta lokað því.

Já og svo til þess að auka geðvonsku mína er verið að gera upp baðherbergið hjá fólkinu á móti. Ég fer á mánudaginn og ríf kjaft. Nýtt bað og nýtt eldhús, ekkert minna. Ellegar borga ég lægri leigu en hitt fólkið sem er í fínum, parketlögðum íbúðum með myglusveppafrí baðherbergi og óúldin eldhús með vöskum og vatnslásum framleiddum eftir 1960!

ÞAÐ SNJÓAR INN UM BAÐGLUGGANN ÞÓ HANN SÉ FOKKINGS LOKAÐUR!

Níd æ sei mor? Æ þeink nott!

Maddý

2006-03-01T01:28:00.000-08:00

Í dag hefði stórasystir orðið fertug.

Í gærkvöld þegar ég var að reyna að sofna fór ég að hugsa um hana, hvernig hún væri í dag hefði hún lifað. Hún væri falleg manneskja og eflaust ástfangin og barnmörg. Hún væri góð móðir og stolt af börnunum sínum. Við værum góðar vinkonur.

Ég á margar góðar minningar um Maddý þó svo ég hafi bara verið lítill óviti þegar hún dó. Ég man þegar við bjuggum á Hringbrautinni, þá kenndi hún mér að skrifa nafnið mitt í grænan leir á stofuborðinu. Ég man að hún sat alltaf á sama stað við eldhúsborðið þegar hún kom heim af sjúkrahúsinu, hún hvíldi olnbogann uppi á eldhúsbekknum og ég var oft að skottast eitthvað í kringum hana. Hún var svo góð við mig, kallaði mig litluna sína og var alltaf að lykta af hárinu á mér.

Ég man hana líka mjög veika. Hún þurfti blóðskiljun reglulega og stundum þegar hún var heima fór að blæða úr slagæðinni á lærinu. Það var óhugnanleg sjón þegar mamma reyndi að stöðva blæðinguna, en ég man að Maddý var alltaf róleg. Strauk mér um vangann og sagði mér að fara að leika. Mamma sagði mér seinna að þegar hún var orðin svo veik að hún gat sig varla hrært, þá vildi hún samt alltaf knúsa mig og spurði um mig.

Væri hún lifandi í dag væri ég eflaust að hlakka til þess að kíkja í afmæliskaffi á fallega heimilið hennar þar sem hún væri umvafin fjölskyldu og vinum.

Margrét Helga.
Fædd 1. mars 1966, dáin 23. desember 1984.

Blessuð sé minning þín elsku systir.

blóðljóð

2006-02-28T09:51:00.000-08:00

Áðan setti ég saman ljóð. Það tók á. Það tók meira á en nokkuð annað ljóð sem ég hef saman sett. Meira heldur en það sem ég skrifaði þegar ég var 14 ára og nýbúin að missa heimili, vinkonu, sakleysið...

Ég man að þá sat ég við eldhúsborðið í ókunnugu íbúðinni sem ég átti allt í einu heima í. Ég var alein og hágrátandi allan tímann. Grét svo sárt að það var eins og hjartað ætlaði út um augun á mér. Þá kunni ég lítið í bragfræði annað en að ríma og fór því bara eftir tilfinningunni. Hún var allt sem skipti máli þá stundina. Þegar ljóðið var tilbúið leið mér betur og ég hef oft lesið það síðan þá og grátið. Létt á mér.

Núna grét ég ekki. En ég sat eftir skjálfhent og úrvinda. Mér fannst ég ekki getað andað nógu djúpt og einhver undarlega þung tilfinning bjó um sér í maganum, brjóstinu. Þar er hún enn.

Ég vona að ég hafi að einhverju leyti náð að setja tilfinningar í orð. Eins og allt annað sem ég af einhverri alvöru set í bundið mál, var þetta að hluta til skáldskapur og að hluta til mínar eigin tilfinningar.

Svo er nú það.

Kræst

2006-02-24T16:51:00.000-08:00

Djöfull er óþolandi hvað sumt fólk getur krufið mann lifandi með augnaráðinu einu saman.

Röðlök

2006-02-23T16:59:00.000-08:00

Sagt er að fólk læri af mistökunum. Einnig er sagt að fólk læri af mistökum annarra. Ég ætla að deila hér með ykkur mistökum sem ég gerði í þeirri von að það verði til þess að forða ykkur frá því að gera þessi sömu mistök.

Fyrir alla muni ekki... ég ítreka EKKI nota rauðlauk í fiskibollur. Þær verða svo óhugnanlega og viðurstyggilega ljótar að það veldur velgju.

Kannski er ég örlítið að ýkja. Ég borðaði þær nú og þær brögðuðust fínt. En oj hvað þær voru ljótar. Ég læt mér þetta því að kenningu verða og vonandi þið líka.

Veðurhamur

2006-02-16T13:28:00.000-08:00

Ég get ekki þolað þetta veður. Það hvín og syngur í öllu, húsið nötrar, nístir í gegnum merg og bein og ýtir við hugsunum og minningum sem alla jafna liggja í dvala. Það er samt svo merkilegt með þessar minningar að þó þær liggi í dvala svona yfirleitt, þá eru þetta hlutir sem eru svo brennimerktir í heilann á mér að engin leið er að reyna að hundsa þá.

Myndrænar, markvissar minningar. Óþægileg áminning um hluti sem styrktu mig og mína persónu fyrir lífstíð en breyta mér svo reglulega í hræddu smástelpuna sem ég var þá.

Það er vandlifað.